چه تجسد مضحکیست کسی که کل زندگی اش را چپانده توی دو و نیم چمدان  و اصرار دارد به پشتوانه ی مکالماتی ساده، به دروغ غمش را انکار کند. چقدر تهوع آور! از دولایگی خودم چنان چندشم شد که به یکباره، پر شدم از خستگی همه این روزها. کاش میشد قبل از صدای غرش موتور، مثل ه.روستا زل زد توی دوربین و  گفت: ما همگی میمیریم!

گغوناد کلاف سرخ و خیسم را به زور از دستم گرفت و گذاشتش روی میز. لحاف را که میکشید به رویم، گفت:

-سرد است. از پرده ی آبی متنفرم.

و آمد دراز کشید کنارم. به اندام سرد کبودش، تاب داد و زانوهایش را به پشت زانو هایم، شکمش را به کمرم و سینه اش را به پشت سینه ام چسباند. انگشتان سرد لرزانش را به مال من پیچاند، سرش را آورد نزدیک گوشم و زمزمه کرد: من همیشه همینجا بوده ام. یادت باشد.

 تنگتر در آغوشم کشید و در من حل شد. محو شد و من شد.

خوابم می آید.

It's all about materials.I paint myself on canvas of your life... I try my best to creat the most beautiful tableau you can hang on wall of your memory... oh and it's so hard to paint my dear, for that colors flow and get mixed and creat non expected shapes with weird colors... I'm not sure if this happens to others or not. whatever, I compromise, I dance with the colors and finally, I creat exactly what I call a master piece... and after that, the drama begins. either you hang it on the wall, admire my art and value it as much as you can and make me bored as hell, or... you just grab a bucket of water, pour it on the canvas,  and wash all the colors... oh the white as new canvas of yours... it seems there was no painting from the begining! Then it hits me... all that i got, is some brushes, with watercolor: a material that takes extremely artistic fingers to work with, & the final result is so damn good... but it can be erased like there was no painting at all, it leaves no t

هفت بار دیگه تماشاش کنیم، بعد بریم جنگل. میشه؟

هفت بار دیگه بخونیمش، بعد بریم دریا. میشه؟

هفت بار دیگه بشنویمش، بعد بریم مزرعه. میشه؟ 

باد سرد آنچنان پوستم را خراش داد و گلویم را خشکاند که از سر غیظ گریه ام گرفت. انگار همه اش تقصیر باد بوده. چشمانم را گرداندم به امید دیدن جنبنده ای. هیچ. گله های گرد نارنجی رنگ چراغ ها با فاصله ی بی معنایی پهن شده بودند روی کف تاریک خیابان. سکوت به گوشهایم فشار می آورد و تنها صدای ضعیف قدم هایم خودم را میشنیدم. سرم را بیشتر کردم توی یقه ام و مشتهایم را بیشتر به ته جیب هایم فشردم. چشمانم را فشردم تا اشک مضحکش را خارج کنم  با صدای بلند گفتم: بس است دیگر. بس است!! چشمانم را که باز کردم، گغوناد آنجا بود. با لباس نازک ، پای لخت و موهای آشفته اش. از سرما کبود. داشت با دو انگشت شستش دور سوراخی که در انار بزرگی کنده بود را فشار میداد و هم زمان لبهایش را میفشرد به پوست سفت انار. بی تفاوت گفت: همیشه همین است. میدانی که؟ و به مکیدن انارش ادامه داد. مچ دستانش کبود و خون آلود بود. ناخنهایش کنده و زخمی. 

برخی چیزها و برخی کس ها را برای خود خواستن، آنها را از مفهوم خود ساقط کردن است. این یعنی آنها را باید دوست داشت، پرستید، بی آنکه سهمی برای خود بطلبی...چیدن گلی سرخ، چرا که دوستش میداری، ساقط کردن آن از مفهوم پر زندگی گل بودن است! گلی که دوستش داشتی، و خود هیچش کردی. حال چگونه میتوانی دل ببازی هیچ را. مردگی و نه زندگی را. برخی آدمها هم چنین اند. نباید سهمی برای خود بطلبی. بی عدالتیست ولی مگر نه اینکه "آزادی مطلق وجه عدالت را خدشه دار میکند"؟ اینها، به عنصر مطلق آزادی اینچنین زیبایند و این چنین دوست داشته ی تو میتوانند باشند. آخ این آدمها را بگذارید به شکوه تنها گل سرخی روی بوته ای سبز از زندگی، دل بربایند و برگ بدهند و زیباتر و زیباتر شوند... این آدمها را از دور و پشت پرده های ضخیم راز دوست بدارید چرا که غیر این، راهی نیست، راهی نیست...

و به شامگاه یوم 13ام برج یازدهم سنه ی 1395 خورشیدی، به مرض ذات الریه ای که به جانش چیره گشته بود، دار فانی را وداع گفت. 

پ.ن: 

من = جرج فرمن 

 سرماخوردگی= محمد علی

... But, timing's a bitch!

It's snowing. Its all grayish blue in my room.Im sitting in my bed, wraped in a big,warm,heavy sheet that mom gave me that day. with a sore throat and blocked ears, I'm taking small sips of my hot black tea while whatching Gavaznha for the hundredth time,.My mouth is so tasteless I crave for that buing sensation of alcohol...  Can you come over?! The simplicity of drunk talks, drunk kisses and drunk touches, would make a day out of nothing... and now, that we are both numb as hell, shall we forget what we've done?

I think I'm brushing my hair... cause there is this girl in the mirror looking at me with dead eyes...

Lolita? Why does your grandma comb your hair 100 times??!

Oh wait, I know!I know...! after hundredth movement of her hand, the last curl straightens...One... two... ninty-nine....hundred! 

But Lolita! Tell your gray that my hair is still curly.. tell her my eyes are wet..tell her my heart is not beating... tell her maybe I'm dead!

ما "که این کار دانست"یم برویم لئون ببینیم که روضه خودمونیم گریه کن نداریم ( ماچم میکنمااا)

...should be few, calm & soft...(did it so)

Hell of a friday it is.Mom woke up around 6 and of course(!) I was doomed to do so.I just lied there, gazing at ceiling, thinking about one stupid fact: why can't I remember the details of songs that I love, or are so important to me?!I try my best to remember name of singer,band, or a little part of the lyrics of the song that was like: "hoooo ho hoo he haaa baba baaam poow" and I used to listen to it everyday...the song that in a beautiful day of my life, that lovely person, played it ... I waa recreate the atmospher that god knows I miss alot...a lot...a lot... But my useless mind goes blank and disappoints me...Silent lucidity by Queensryche Lyrics: [ادامه مطلب را در اینجا بخوانید ...]

"Don't let yourself die without knowing the wonder of f**king with love!"

"P.34"

Memories of My Melancholy Whores Trs. By E. Grossman

P.s: skiming this master piece, was the best idea ever.

"Title: P.21"

Just let me sleep, it's cold and dark out there.

امروز بزرگترین نقاشی ممکن از یک آلت ایده آل مردانه را دیدیم، که روی برفها کشیده بودندش. من دلم پرتقال کوکی خواست. رفتم که تکرارش کنم. کردم. زیر ضربه ی نوتهای سنگین بتهوون به این فکر میکردم که چشم، مو یا لبهای مرا کسی بخاطر سپرده هرگز؟

نوتها، بیتفاوت، شناورند.

I cant speak,, I just scream intenally.

 It echoes and tus to a big hank of heavy words, weighting on my heart...

you cold my scumbag darling? just set me on fire.XOXO

نمیتواند! دنیا نمیتواند این کار را هم بکند! نه...

 انتظار کشنده، خود عقوبتیست به غایت کافی، تا وقوع حادثه را ناعادلانه بنماید.

امروز رنگ نداشت.

امروز شبیه آن فیلمهای صامتی بود که سکوت و سیاهی، وحشت عجیبی به فضا میدهند در حالی که فیلم، نمایش مضحکیست از مردی که بارها روی شن کش میرود تا دسته اش به سرش بخورد.

...I said to my soul, be still, and wait without hope;For hope would be hope for the wrong thing; wait without love,For love would be love of the wrong thing;there is yet faithBut the faith and the love and the hope are all in the waiting.Wait without thought, for you are not ready for thought:So the darkness shall be the light, and the stillness the dancing.Whisper of ruing streams, and winter lightning.The wild thyme unseen and the wild strawberry,The laughter in the garden, echoed ecstasyNot lost, but requiring, pointing to the agonyOf death and birth.                                           You say I am repeatingSomething I have said before.I shall say it again.Shall I say it again?In order to arrive there,To arrive where you are,to get from where you are not,       You must go by a way wherein there is no ecstacy.In order to arrive at what you

این مطلب توسط نویسنده آن رمزگذاری شده و از طریق فید قابل مشاهد نمیباشد. شما با مراجعه به وبلاگ نویسنده و وارد کردن رمز عبور میتوانید مطلب مورد نظر را مشاهده نمایید.

[برای مشاهده این مطلب در وبلاگ اینجا را کلیک کنید]

You dip your finger, in calm and glace water...it gives birth to concentric circles ... they tu to strong waves and drag you right into a vortex... 

You drown, you die.

You find yourself on shore, with an open eye.